Strategia dla krajów Rogu Afryki

Parlament Europejski przekonuje do poszukiwania afrykańskich rozwiązań, które umożliwiłyby stabilizację rozdartego lokalnymi konfliktami regionu Rogu Afryki (Sudan, Somalia, Etiopia, Erytrea i Uganda). W sprawozdaniu przyjętym w czwartek przez Parlament, posłowie proponują również wyznaczenie przedstawiciela UE ds. Rogu Afryki, który będzie koordynował inicjatywy UE na rzecz tego regionu.

Posłowie z Komisji Rozwoju zastanawiali się, czy w odniesieniu do tak złożonych i wzajemnie powiązanych problemów w regionie, gdzie pięć z siedmiu krajów pozostaje w konflikcie ze swoimi sąsiadami, gdzie Somalia od ponad piętnastu lat nie ma normalnie funkcjonującego rządu, a liczba ludności poniżej progu ubóstwa przekracza 22%, sprawdzi się koncepcja, że współpraca w ramach partnerstwa regionalnego jest „lekiem na wszystko”? Przyjmując sprawozdanie posła Filipa Kaczmarka Parlament uznał, że warto spróbować, pod warunkiem, że uda się wypracować strategię regionalnego partnerstwa politycznego dla omawianego regionu.

Autor sprawozdania, polski deputowany Filip KACZMAREK (EPP-ED, PL) podkreślał podczas debaty strategiczne znaczenie tego regionu dla Unii i wskazywał na ogromną złożoność polityczną i kulturową trzech głównych powiązanych ze sobą wzajemnie konfliktów w regionie (w Sudanie, Etiopii, Erytrei i Somalii). Przekonywał, że "podejście regionalne może się okazać tak naprawdę jedyną strategią rozwiązywania konfliktów". "Nic nie zostanie rozwiązane dopóki wszystko nie zostanie rozwiązane" - stwierdził poseł Kaczmarek.

Sprawozdawca zwracał uwagę na cztery podstawowe założenia strategii, które przewidują, że "bez trwałego pokoju nie ma zrównoważonego rozwoju i vice-versa, a bez skutecznego udziału afrykańskich instytucji regionalnych nie ma trwałego pokoju, że perspektywa regionalna, czyli porozumienie regionalne są konieczne do rozwiązywania poszczególnych konfliktów lokalnych, że regionalne inicjatywy integracyjne odniosą sukces, jeżeli skoncentrują się na wspólnych wyzwaniach, a nie tylko na liście istniejących konfliktów". Zdaniem posła Kaczmarka "integracja regionalna powinna się koncentrować na takich kwestiach jak woda, pustynnienie, bezpieczeństwo żywności, a nie tylko na podziałach i konfliktach etnicznych". Ostatnim założeniem jest kluczowa rola jaka ma do odegrania UE, która "może i powinna zaszczepiać własny model integracji regionalnej, który okazał się skuteczny w prowadzeniu do trwałego pokoju".

Zdaniem sprawozdawcy "ważne jest unikanie myślenia życzeniowego oraz stworzenie instytucji doraźnych. Trzeba się oprzeć [...] na istniejących inicjatywach i sprawdzonych pomysłach". W sprawozdaniu przyjętym przez PE posłowie przekonują zatem, że w wysiłkach na rzecz rozwiązania kryzysu w Rogu Afryki Unia powinna poszukiwać "rozwiązań afrykańskich" angażując takie organizacje jak Unia Afrykańska i Międzyrządowy Organ ds. Rozwoju (IGAD). Podkreślają potrzebę umocnienia wspomnianych organizacji poprzez budowanie ich potencjału i tworzenie instytucji, w szczególności poprzez wykorzystanie Afrykańskiego Funduszu na rzecz Pokoju dla potrzeb zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania.

Komisja i Rada powinny rozpocząć proces konsultacji z innymi zainteresowanymi stronami zaangażowanymi w regionie - ONZ, Unią Afrykańską, IGAD, Ligą Państw Arabskich, USA i Chinami, w sprawie inicjatywy zorganizowania powszechnej konferencji dotyczącej pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju mającej na celu zajęcie się sprawami bezpieczeństwa we wszystkich krajach Rogu Afryki.

Posłowie wyrażają ubolewanie, że na żadnym etapie układania strategii UE-Afryka w grudniu 2005 roku, nie skonsultowano się należycie z Parlamentem Europejskim, z parlamentami państw afrykańskich, ze Wspólnym Zgromadzeniem Parlamentarnym AKP-UE, ani ze społeczeństwem obywatelskim. Zdaniem posłów budzi to wątpliwości, co do legitymacji demokratycznej tego wspólnego przedsięwzięcia.

Poza rekomendacjami dotyczącymi regionalnej strategii zapewnienia bezpieczeństwa i budowania pokoju, sprawozdanie zawiera także szereg zaleceń i uwag dotyczących kierunków integracji regionalnej.

Sprawozdanie podkreśla, że skoncentrowanie inicjatyw i współpracy regionalnej na jasno określonych wspólnych kwestiach, takich jak przepływ uchodźców, kontrola granic, bezpieczeństwo żywności, zasoby naturalne, energia, środowisko, edukacja, infrastruktura, kontrola handlu bronią i równość płci posłużyłoby za solidną podstawę dla konstruktywnego dialogu politycznego pomiędzy krajami Rogu Afryki.

Parlament podkreśla, że walka z HIV/AIDS, gruźlicą i malarią, jak również z chorobami zaniedbywanymi i okaleczaniem żeńskich narządów płciowych musi być jedną z kluczowych strategii zwalczania ubóstwa i promowania wzrostu gospodarczego w krajach Rogu Afryki.

Filip KACZMAREK (EPP-ED, PL) 

Sprawozdawca

A6-0146/2007 

Sprawozdanie w sprawie strategii UE na rzecz Afryki: regionalne partnerstwo polityczne Unii Europejskiej na rzecz pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w Rogu Afryki

Parlament Europejski Polska sekcja prasowa